10 Kasım matem değil. Mücadele günüdür.!
Tekrar selamlar...
Bu yazımda "On Kasım matem değil. Mücadele günüdür" diyerek başlıyorum.
10 Kasım bir Milletin tek damla olup aynı gözden hınçla, inançla, dirençle aktığı, çağladığı gündür...

Günler öncesinden "Ata ölüyor" dediler.
İnanamadı kimse.  İnanamazdı da zaten…
Mustafa Kemal ölmez diyorlardı...bekli de kendi kendilerine.
O sabah haber tez duyuldu tıpkı her kötü haber gibi...
Sancak yarıya çekildi, sirenler çalındı.
Bütün vatanın üstüne siyah bir bulut çöktü.
10 Kasım ’38 Milli matem gününe dönüştü.
O gün milyonlar ağlıyordu... 
Hem de hıçkıra hıçkıra delicesine ağlıyorlardı.
Ama hınç vardı gözyaşlarında....
Bir ülkeyi sıfırdan var etmenin, dünya emperyalizmini dize getirmiş olmanın onuru vardı o gözyaşlarında.
O gün dünya yazarlarının kalemleri Mustafa Kemal için yazdı. Kalemlerden akan mürekkepler ağlarmışçasına damla damla derin bir saygıyla süzülüyordu kağıtlara...
Dünya liderleri bekli de ilk defa bu kadar acılı eğildiler bir liderin huzurunda.
Kim bilir bir çoğu içindeki umudunu,direncini belkide Mustafa Kemal’den alıyordu.
Türkiye ağlıyordu.
Ama bu ağlayış öyle çaresizlikten filan değildi... Gururdandı.
O gün milyonlar Ata’yı son yolculuğuna gözyaşlarında ki vatan aşkıyla ona karşı duyulan gururla uğurladılar.
Onlar mücadelenin yerini mateme bırakmaya hiçte niyetleri yoktu zaten.
Oysa
Kavga yeniden başlıyordu.
Kuvayı Milliye ateşi, içine birde bu acıyı eklemişti.
O ateş daha da parlıyordu.
Yetim kalmış bir çocuğun hayata sarılışı gibi sarılıyordu bağımsızlığa.
Bırakmaya da hiç niyeti yoktu.
Bizlerde bütün kalelerimiz tek tek ele geçirildiği bu dönemde aynı devrimci iradeyi göstererek emperyalizme ve onun ülkemizdeki işbirlikçilerine karşı tek yumruk olmalıyız.
Tek damla aynı gözden akan.
Tek ateş Kuvayı Milliye ocağında yanan.
10 Kasım mücadelemizin, kavgamızın şahlanma vaktidir.
Yazıma başladığım şekilde son veriyorum "10 Kasım matem değil. Mücadele günüdür.!"
Mücadelemiz dün olduğu gibi bu günde...yarında sürecektir...